Utilizamos cookies propias y de terceros para obtener datos estadísticos de la navegación de nuestros usuarios y mejorar nuestros servicios. Si acepta o continúa navegando, consideramos que acepta su uso.

BRANCO

A raza porcina Landrace Belga ó Branco Belga, o que vulgarmente coñecemos como Porco Común ou Serrano, recoñeceuse oficialmente como raza integrada en España en 1988 definíndose o seu prototipo racial e instaurándose o seu libro genealógico cuxa xestión e control realízaa a Asociación Nacional de Criadores de Gando Porcino Selecto, http://anps.é/.

Esta raza é moi requirida pola súa conformación e o baixo grado de graxa da súa canle. Diferénciase polo seu terzo posterior que presenta un maior desenvolvemento da musculatura o que lle confire o seu aspecto culón. Distribúese por todo o territorio nacional, con maior índice censal nas Comunidades Autónomas con tradición no emprego de razas de alto rendemento (Galicia, Cataluña).

Dende finais dos 60 Cárnicas Teijeiro selecciona o seu gando, criado e sacrificado no val de Sarria, o cal pasa rigorosos controis asegurando así todas as garantías sanitarias no proceso, desde a alimentación do animal ata a chegada do produto ao mercado.

Os porcos da raza Branca Belga presentan unha excelente conformación caracterizada por:

  • Cabeza de fronte ancha, lixeira e coas orellas algo caídas.
  • Corpo longo, coas costas musculosa e ben unida ao corpo.
  • Dorso bastante grande e algo redondeado.
  • Parte posterior musculosa e unha grupa algo caída.
  • Jamones cheos e ligeramente descendidos.
  • Extremidades sólidas e con canas curtas.
  • Os porcinos desta raza caracterízanse por ser animais de pouca rusticidad e carácter irascible.
  • Cor branca, aínda que excepcionalmente pódense tolerar algunhas manchas negras na pel, sempre que o pelo implantado sobre elas sexa branco.

PORCO CELTA

Ata a década dos 50 un dos alicerces da economía e alimentación familiar en Galicia era o Porco Celta, que se criaba nas casas e os montes lindantes para axudar á súa alimentación. A partir dos anos 60, o campo galego sofre un cambio socioeconómico de gran impacto na poboación rural a cal empeza a desprazarse cara ás urbes derivando o campo rumbo a unha ganadería intensiva para poder abastecer todo este mercado. Debido a este cambio, as granjas de porcos comezan a florecer buscando razas foráneas cunha maior productividad en menor espazo de tempo. Así, o que foi un dos motores da economía do campo galego durante décadas, en pouco máis de dúas estaba ao bordo da extinción.

grazas a un grupo de veterinarios, ganaderos e elaboradores dos que Cárnicas Teijeiro foi pionero, e co apoio institucional da Xunta de Galicia, créase http://asoporcel.é/, Asociación de Criadores de Gando Porcino Celta que é unha institución sen ánimo de lucro nacida con dous obxectivos: preservar a raza da súa extinción e crear unha base de explotación sostenible. Un dos primeiros pasos e dos máis importantes é a creación do libro genealógico do Porco Celta en Galicia no ano 2000, e a partir de aquí créase un único rexistro para todos os Porcos Celtas. Paso a paso e ano tras ano, e baixo tutélaa de Asoporcel, van aumentando tanto o número de animais en leste rexistro como o número de productores na comunidade galega.

Logo dos primeiros anos de loita e conseguido o primeiro obxectivo, queda o último e gran reto que é o da sostenibilidad para o que se debe cambiar un sistema de produción baseado en axudas públicas a un autosuficiente onde o propio mercado da raza manteña a súa produción.

Dende principios dos 90 ata a actualidade a raza de Porco Celta percorreu un longo camiño, empezando pola esperanza de sobrevivir ata ter a certeza de volver ao seu lugar natural nos campos galegos. A día de hoxe e grazas a proxectos como Teijeiro Selección, a nosa gama primogénita, e a súa irmá Cercel Gourmet, o noso último e máis ambicioso designio, o Porco Celta está nun lugar privilexiado entra as razas autóctonas de Galicia. Cun duro pasado, o seu presente e o seu futuro son máis esperanzadores e o Porco Celta continúa o seu camiño destino ao seu lugar natural na alta gastronomía galega.

Unha das moitas calidades do Porco Celta é a da súa gran adaptación ao medio no que vive, onde as súas características morfológicas axúdanlle a desenvolverse nun medio en liberdade. Esta raza agrupa animais de gran tamaño e cun esqueleto moi desenvolvido, sobre todo no seu terzo anterior.

Son características da raza:

  • Cabeza grande, forte e alargada. .
  • Nariz ancho e gorda. .
  • Orellas grandes e caídas, chegando ata a cubrir os ollos. .
  • Pescozo longo, estreito e forte. .
  • Tórax forte, profundo e un pouco arqueado. .
  • Cruz posterior caída e con formación muscular media. .
  • Rabo que se retorce de forma características cunha borla de sedas no seu extremo. .
  • Ventre recolleito, cunha liña inferior plana e cun minimo de 6/6 mamas. .
  • Pezuñas resistentes e duras.
  • Extremidades ben formadas, longas e fortes; cuartillas de lonxitude media. A lonxitude das extremidades demostra a súa aptitude para a marcha que é viva, grácil e de vaivén. .

Morfoloxicamente todas as variantes son iguais, Aínda que habería que distinguir tres pigmentaciones diferentes correspondentes ás variedades:

  • Santiaguesa: cor branca rosado con pelo longo e forte.
  • Carballina: cor negra brillante que ás veces chega a cubrir todo o corpo.
  • Barcina: presentas lunares de cor pizarra.

Aínda que o Porco Celta está estendido por toda a comunidade galega, concéntrase en 3 zonas principais: Sur da provincia de Lugo, Norte de Ourense e Centro e Noroeste da provincia da Coruña.

O Porco Celta é a única raza porcina orixinaria de Galicia e é representante dun tronco céltico puro estendido pola Península e Europa, mantendo relación con outros troncos célticos como o Navarro Baztanés ou o Catalán Vich, o Molinés de Guadalajara, o Alistano de Zamora, o Lermeño de Burgos ou o Chato Vitoriano. Actualmente está inscrito no catálogo oficial de razas de gando de España como raza autóctona de réxime especial polo perigo que sufriu de extinción.

RUBIA

Cando os celtas procedentes da zona céltica francesa ocuparon Galicia co seu gando, influíron sobre os bovinos autóctonos existentes e descendientes do Bos taurus primigenius aparecendo unha raza que deu ao pobo galego grandes utilidades zootécnicas e á que hoxe coñecemos como Loura Galega.

O desenvolvemento político-social-agrario trala Reconquista e mellóraa dos cultivos do Medievo influíron sobre a raza Loura Galega en mellóraa da súa conformación cárnica. Posteriormente, a comezos do século XX, iníciase unha etapa ininterrumpida de actividade en materia de selección que levou á raza ao seu estado actual e nestes momentos representa o prototipo de vacuno de carne do século XXI: ?Raza de produción de carne de calidade con boas calidades maternales?. A denominación da raza conxuga a cor da capa e o toponímico da Comunidade Autónoma de cativa xa que se explota mayoritariamente en Galicia obténdose animais selectos e carne de calidade.

Dende mediados dos 80 Cárnicas Teijeiro selecciona o mellor gando nado, criado e sacrificado no val de Sarria cuxa dieta é a base de leite e herba, que comen a dente, e se complementa con forrajes e heno aportando unhas propiedades nutricionales específicas a este tipo de carne.

A Asociación Nacional de Criadores de Gando Vacuno Selecto de Raza Loura Galega, http://www.acruga.com/, desenvolve todas as actividades relacionadas co libro genealógico e o control do rendemento cárnico, ademais doutras accións de selección, mellora e promoción.

En canto ás súas características morfológicas, a Loura Galega ten un formato medio e proporcionado presentando:

  • Tórax profundo, longo e arqueado. .
  • Dorso e lombos anchos, planos e musculados.
  • Esqueleto robusto, forte e ben desenvolvido.
  • Óso forte, potente e fino.
  • Peso promedio de 1.285 kg os machos e 595 kg as femias, cunha alzada á cruz de 148 cm e 137 cm respectivamente.
  • Cor fundamentalmente louro, trigueño ou canela (capa tesa), admitíndose oscilaciones que van desde o claro (marela) ata o escuro (vermella).
  • As mucosas serán sonrosadas con ausencia doutra pigmentación.
  • Os cornos teñen tonalidad rosada, esbrancuxada na súa base, sen pigmentación salvo nalgunhas ocasións en que presentan oscurecimiento cara ás puntas. Se desecharán os de cor totalmente negro ou pizarroso.
  • As pezuñas son de cor clara, desde o branco rosáceo ao castiñeiro.
  • A cor debe ser uniforme, admitíndose algunhas degradaciones de tonalidad nas bragadas, axilas, cara interna das coxas, ao redor do ollo e outras zonas. Considéranse carácteres non desexables as manchas brancas situadas en calquera parte do corpo, así como pelos doutra cor distinta ao da capa.

Todas estas características coinciden coa conformación generalmente longa, profunda, con ampulosidad e anchura dos animais especializados na produción cárnica.